Rozdział 3. Treść prawa autorskiego

Oddział 1 - Autorskie prawa osobiste
                                  
                                Art. 16.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, autorskie prawa osobiste chronią nieograniczoną
w czasie i nie podlegającą zrzeczeniu się lub zbyciu więź twórcy z utworem,
a w szczególności prawo do:
   1) autorstwa utworu,
   2) oznaczenia utworu swoim nazwiskiem lub pseudonimem albo do udostępniania
     go anonimowo,
   3) nienaruszalności treści i formy utworu oraz jego rzetelnego wykorzystania,
   4) decydowania o pierwszym udostępnieniu utworu publiczności,
   5) nadzoru nad sposobem korzystania z utworu.
 
Oddział 2 - Autorskie prawa majątkowe
                                  
                                Art. 17.
Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, twórcy przysługuje wyłączne prawo do korzystania
z utworu i rozporządzania nim na wszystkich polach eksploatacji
oraz do wynagrodzenia za korzystanie z utworu.
                                Art. 18.
1. Autorskie prawa majątkowe nie podlegają egzekucji, dopóki służą twórcy.
  Nie dotyczy to wymagalnych wierzytelności.
2. Po śmierci twórcy, spadkobiercy mogą sprzeciwić się egzekucji z prawa autorskiego
  do utworu nie opublikowanego, chyba że sprzeciw byłby niezgodny
  z ujawnioną wolą twórcy co do rozpowszechniania utworu.
3. Prawo do wynagrodzenia, o którym mowa w art. 20 ust. 2, art. 30 ust. 2
  oraz w art. 70 ust. 3, nie podlega zrzeczeniu się, zbyciu ani egzekucji. Nie
  dotyczy to wymagalnych wierzytelności.
                                Art. 19.
1. Twórcy i jego spadkobiercom przysługuje prawo do wynagrodzenia w wysokości
  5% ceny dokonanych zawodowo odsprzedaży oryginalnych egzemplarzy
  utworu plastycznego oraz rękopisów utworów literackich i muzycznych.
  Do zapłaty tego wynagrodzenia jest obowiązany sprzedawca, a gdy działa
  na rzecz osoby trzeciej, odpowiada z nią solidarnie.
2. Sprzedawca jest obowiązany do ujawnienia osoby trzeciej, o której mowa w
  ust. 1. Z obowiązku tego może się zwolnić płacąc należne wynagrodzenie.
3. Zrzeczenie się wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, jest nieważne, chyba
  że dotyczy wymagalnej wierzytelności.
                                Art. 20.
1. Producenci i importerzy magnetofonów, magnetowidów i innych podobnych
  urządzeń, czystych nośników służących do utrwalania przy użyciu tych urządzeń
  utworów w zakresie własnego użytku osobistego oraz urządzeń reprograficznych
  są obowiązani do opłat na rzecz twórców, artystów wykonawców
  oraz producentów fonogramów i wideogramów, w wysokości nie wyższej niż
  3% kwoty należnej z tytułu sprzedaży tych urządzeń i nośników.
2. Z kwoty uzyskanej z tytułu opłat, o których mowa w ust. 1, przypada:
   1) 50% - twórcom,
   2) 25% - artystom wykonawcom,
   3) 25% - producentom fonogramów i wideogramów,
       z tym, że w przypadku urządzeń reprograficznych kwota ta przypada
       w 100% twórcom.
3. Minister Kultury i Sztuki po zasięgnięciu opinii właściwych organizacji zbiorowego
  zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi, stowarzyszeń
twórców, artystów wykonawców oraz organizacji producentów lub
  importerów urządzeń i czystych nośników wymienionych w ust. 1 określa, w
  drodze rozporządzenia, wysokość opłat, o których mowa w ust. 1, szczegółowe
  zasady ich pobierania i odprowadzania oraz wskazuje organizację
  zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi właściwą
  do ich pobierania.
                                Art. 21.
1. Publicznym organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno nadawać opublikowane
  utwory nie będące filmami fabularnymi, w tym serialami fabularnymi.
  Uprawnionym do utworów przysługuje prawo do wynagrodzenia.
2. Organizacjom radiowym i telewizyjnym innym niż wymienione w ust. 1 wolno
  nadawać opublikowane drobne utwory słowne, muzyczne i słowno-muzyczne
  na podstawie umowy zawartej za pośrednictwem właściwej organizacji
  zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi.
  Twórca może jednak oświadczyć takiej organizacji, z zachowaniem formy
  pisemnej pod rygorem nieważności, że o nadaniu swoich opublikowanych
  utworów będzie decydować osobiście.
                                Art. 22.
1. Organizacjom radiowym i telewizyjnym wolno dla własnych celów nadawczych
  utrwalać utwory, na których nadanie uprzednio uzyskały zezwolenie.
2. Utrwalenia, o których mowa w ust. 1, powinny być zniszczone w ciągu miesiąca
  od nadania utworu.
3. Postanowienia ust. 2 nie stosuje się do utrwaleń dokonanych dla celów nadawczych
  mających wyjątkowy charakter dokumentalny, o ile zostają umieszczone
  w archiwum. Twórca powinien zostać niezwłocznie powiadomiony o
  umieszczeniu utrwalenia jego utworu w takim archiwum.

Oddział 3 - Dozwolony użytek chronionych utworów
                                  
                                Art. 23.
1. Bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z już rozpowszechnionego
  utworu w zakresie własnego użytku osobistego. Przepis ten nie upoważnia
  do budowania według cudzego utworu architektonicznego i architektoniczno-urbanistycznego.
2. Zakres własnego użytku osobistego obejmuje krąg osób pozostających w
  związku osobistym, w szczególności pokrewieństwa, powinowactwa lub stosunku
  towarzyskiego.
                                Art. 24.
1. Wolno rozpowszechniać za pomocą anteny zbiorowej oraz sieci kablowej
  utwory nadawane przez inną organizację radiową lub telewizyjną drogą satelitarną
  albo naziemną, jeżeli następuje to w ramach równoczesnego, integralnego
  i nieodpłatnego rozpowszechniania programów radiowych lub telewizyjnych
  i przeznaczone jest do oznaczonego grona odbiorców znajdujących
  się w jednym budynku lub w domach jednorodzinnych obejmujących
  do 50 gospodarstw domowych.
2. Posiadacze urządzeń służących do odbioru dźwięku lub dźwięku i obrazu
  mogą za ich pomocą odbierać nadawane utwory, choćby urządzenia te były
  umieszczone w miejscu ogólnie dostępnym, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie
  korzyści majątkowych.
3. Z zastrzeżeniem przepisu ust. 1, operatorom sieci kablowych wolno rozpowszechniać
  utwory nadawane przez inne organizacje radiowe lub telewizyjne
  dostępne na danym obszarze, jeżeli rozpowszechnianie w sieciach kablowych
  ma charakter równoczesny i integralny z nadaniem pierwotnym.
  Uprawnionym do utworów przysługuje prawo do wynagrodzenia.

                Art. 25.
1. Wolno rozpowszechniać w celach informacyjnych w prasie, radiu i telewizji:
   1) już rozpowszechnione:
       a) sprawozdania o aktualnych wydarzeniach,
       b) aktualne artykuły i wypowiedzi na tematy polityczne, gospodarcze
         i społeczne,
       c) aktualne zdjęcia reporterskie,
   2) krótkie wyciągi ze sprawozdań, artykułów i wypowiedzi, o których mowa
     w pkt 1 lit. a) i b),
   3) przeglądy publikacji i utworów rozpowszechnionych,
   4) mowy wygłoszone na publicznych zebraniach i rozprawach; nie upoważnia
     to jednak do publikacji zbiorów mów jednej osoby,
   5) krótkie streszczenia rozpowszechnionych utworów.
2. Za korzystanie z utworów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b) i c), twórcy
  przysługuje prawo do wynagrodzenia.
3. Rozpowszechnianie utworów na podstawie ust. 1 jest dozwolone zarówno w
  oryginale, jak i w tłumaczeniu.

                                Art. 26.
Wolno w sprawozdaniach o aktualnych wydarzeniach przytaczać fragmenty
utworów udostępnianych podczas tych wydarzeń, jednakże w granicach uzasadnionych
celem informacji.

                                Art. 27.
Instytucje naukowe i oświatowe mogą, w celach dydaktycznych lub prowadzenia
własnych badań, korzystać z opublikowanych utworów w oryginale i w tłumaczeniu
oraz sporządzać w tym celu egzemplarze fragmentów opublikowanego
utworu.
                                  
                                Art. 28.
Biblioteki, archiwa i szkoły mogą:
   1) udostępniać nieodpłatnie, w zakresie swoich zadań statutowych, egzemplarze
     utworów opublikowanych,
   2) sporządzać lub zlecać sporządzenie pojedynczych egzemplarzy utworów
     opublikowanych, niedostępnych w handlu - w celu uzupełniania, ochrony
     swoich zbiorów i nieodpłatnego ich udostępniania.
 
                                Art. 29.
1. Wolno przytaczać w utworach stanowiących samoistną całość urywki rozpowszechnionych
  utworów lub drobne utwory w całości, w zakresie uzasadnionym
  wyjaśnianiem, analizą krytyczną, nauczaniem lub prawami gatunku
  twórczości.
2. Wolno w celach dydaktycznych i naukowych zamieszczać rozpowszechnione
  drobne utwory lub fragmenty większych utworów w podręcznikach i wypisach.
3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, twórcy przysługuje prawo do wynagrodzenia.
                                  
                                Art. 30.
1. Ośrodki informacji lub dokumentacji naukowo-technicznej mogą sporządzać
  i rozpowszechniać własne opracowania dokumentacyjne oraz pojedyncze
  egzemplarze, nie większych niż jeden arkusz wydawniczy, fragmentów opublikowanych
  utworów.
2. Twórca albo właściwa organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi
  lub prawami pokrewnymi jest uprawniona do pobierania od ośrodków,
  o których mowa w ust. 1, wynagrodzenia za odpłatne udostępnianie egzemplarzy
  fragmentów utworów.

                                Art. 31.
Wolno nieodpłatnie wykonywać publicznie opublikowane utwory literackie,
muzyczne i słowno-muzyczne, jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.
Dotyczy to w szczególności okazjonalnego wykonywania na żywo,
związanego ze sprawowaniem kultu religijnego, uroczystościami państwowymi,
szkolnymi, obchodami i imprezami powszechnie dostępnymi, z wyłączeniem
jednak imprez reklamowych, promocyjnych i wyborczych.

                                Art. 32.
1. Właściciel egzemplarza utworu plastycznego może go wystawiać publicznie,
  jeżeli nie łączy się z tym osiąganie korzyści majątkowych.
2. W razie podjęcia decyzji o zniszczeniu oryginalnego egzemplarza utworu
  plastycznego znajdującego się w miejscu publicznie dostępnym, właściciel
  jest obowiązany złożyć twórcy utworu lub jego bliskim ofertę sprzedaży, jeżeli
  porozumienie się z nim, celem złożenia oferty, jest możliwe. Górną
  granicę ceny określa wartość materiałów. Jeżeli sprzedaż nie jest możliwa,
  właściciel jest obowiązany umożliwić twórcy sporządzenie kopii bądź - zależnie
  od rodzaju utworu - stosownej dokumentacji.

                                Art. 33.
Wolno rozpowszechniać:
   1) utwory wystawione na stałe na ogólnie dostępnych drogach, ulicach,
     placach lub w ogrodach, jednakże nie do tego samego użytku,
   2) utwory wystawione w publicznie dostępnych zbiorach, takich jak muzea,
     galerie, sale wystawowe, lecz tylko w katalogach i w wydawnictwach
     publikowanych dla promocji tych utworów, a także w sprawozdaniach o
     aktualnych wydarzeniach w prasie i telewizji, jednakże w granicach uzasadnionych
     celem informacji,
   3) w encyklopediach i atlasach - opublikowane utwory plastyczne i fotograficzne,
     o ile nawiązanie porozumienia z twórcą celem uzyskania jego
     zezwolenia napotyka na trudne do przezwyciężenia przeszkody. Twórcy
     przysługuje wówczas prawo do wynagrodzenia.
 
                                Art. 34.
Można korzystać z utworów w granicach dozwolonego użytku pod warunkiem
wymienienia twórcy i źródła. Twórcy nie przysługuje prawo do wynagrodzenia,
chyba że ustawa stanowi inaczej.
                                Art. 35.
Dozwolony użytek nie może naruszać normalnego korzystania z utworu lub
godzić w słuszne interesy twórcy.