FAQ - czyli często zadawane pytania

Takie zastrzeżenie powinno być umieszczone na każdym nadającym się do tego utworze objętym prawem autorskim, ponieważ prowadzi ono do odwrócenia ciężaru dowodu – to nie twórca utworu opatrzonego takim zastrzeżeniem musi udowodnić, że jest on twórcą, lecz osoba trzecia.

„Prawo autorskie” (copyright) oznacza wyłączne prawo do „kopiowania” oryginału literackiego, muzycznego, plastycznego i innych. Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Ochronie podlegają dzieła literatury, nauki i sztuki, utwory muzyczne, audiowizualne, a także programy komputerowe. Ustawa o prawie autorskim zawiera przepisy szczególne dotyczące programów komputerowych.

Ochrona nie obejmuje wyłącznie kwestii legalności danej kopii, ochronie podlega również publiczne odtwarzanie, rozpowszechnianie, tłumaczenie, przeróbka, nagranie, itd. zarówno całego utworu, jak również jego znacznych części. Pojęcie „prawo autorskie” (copyright) wywodzi się z obszaru anglo-amerykańskiego. Tamtejsze „copyright” nie zawsze stanowi odpowiednik niemieckiego prawa autorskiego (dotyczy to zwłaszcza obowiązujących w Niemczech osobistych praw twórcy, inne są też przepisy dotyczące utworów pracowniczych).

Mimo że od 1989 roku istnieje Konwencja Luksemburska o Patencie Wspólnotowym, nie została ona jednak dotąd ratyfikowana. W rezultacie nie istnieje jednolity patent europejski, podobny do wspólnotowego znaku towarowego, w przypadku którego rejestracja w Europejskim Urzędzie ds. Znaków Towarowych rozciąga ochronę na obszar całej Europy bez konieczności rejestracji w poszczególnych krajach.

W ramach Monachijskiej Konwencji o Patencie Europejskim istnieje jednak możliwość złożenia w Europejskim Urzędzie Patentowym jednolitego wniosku o udzielenie patentu europejskiego. W przypadku patentu europejskiego stosuje się częściowo elementy narodowe, takie jak prawo narodowe np. w wypadku naruszenia prawa z patentu, jako że udzielony patent europejski obowiązuje wprawdzie w każdym ze wskazanych państw europejskich (nie wszystkie muszą być wskazane), jednakże na zasadach określonych w krajowych przepisach każdego kraju, chyba że Konwencja Monachijska stanowi inaczej.

Prawo autorskie nie jest prawem własności. Autor książki ma do niej niematerialne (intelektualne) prawo. Nielegalne kopie nie „należą” do twórcy – mimo to może on domagać się ich zniszczenia.

Zasadniczo prawo korzystania z utworu może być przeniesione. „Prawa autorskie” nie mogą jednak zostać przeniesione, ponieważ osobiste prawa twórcy zawsze pozostają przy nim.

W kwestii przenoszenia praw korzystania z utworu, ustawa o prawie autorskim przyjmuje, że w razie wątpliwości przeniesione zostają jedynie te prawa, które wymagane są do spełnienia warunków umowy.

Zasadniczą rolę przy przenoszeniu praw autorskich spełniają tzw. licencje, które ujmują wielorakie postanowienia natury prawnej, faktycznej i finansowej.

W Niemczech, podobnie, jak w wielu innych krajach, ochrona praw autorskich powstaje automatycznie, o ile spełnione są wymogi ustawowe. Ochrona przysługuje twórcy niezależnie od spełnienia jakichkolwiek formalności (nie obowiązuje wpis do rejestru, ani też opłaty urzędowe). Zaleca się zazwyczaj zdeponowanie utworu w celach dowodowych.

Prawa autorskie wygasają z upływem siedemdziesięciu lat od śmierci twórcy. W przypadku utworów współautorskich decyduje śmierć współtwórcy, który przeżył pozostałych.

Idee jako takie nie mogą być objęte ochroną – także w ramach prawa autorskiego, ochroną może być objęty dopiero konkretny sposób wyrażenia idei. Autor książki o historii Niemiec, który posiada prawa autorskie do swojego utworu, że nie może zakazać wykorzystania „idei” utworu o historii Niemiec. Wykorzystanie idei danego przedsiębiorstwa internetowego na drodze działalności twórczej o charakterze indywidualnym prowadzi do objęcia ochroną tak powstałej strony internetowej – idea jako taka może być nadal wykorzystywana.

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej człowieka. W szczególności przedmiotem prawa autorskiego są utwory literackie, sceniczne, muzyczne, plastyczne, architektoniczne, filmowe, itp. Ochrona obejmuje także utwory wyrażone symbolami matematycznymi i znakami graficznymi, takie jak schematy, plany, mapy, rysunki. Działalność twórcza o indywidualnym charakterze wymaga istnienia tzw. przesłanki oryginalności utworu (podczas gdy w prawie angloamerykańskim wymagana jest jedynie „skill and labour”). Kwestia realizacji przesłanki oryginalności utworu nie może być rozstrzygnięta schematycznie, w krańcowych przypadkach nawet sądy różnią się w jej ocenie.

Programy komputerowe również podlegają ochronie prawnej, podobnie jak bazy danych.

W większości przypadków niezbędny jest rysunek, opis i ewentualnie model. Niekiedy potrzebujemy bardziej szczegółowych informacji, w zależności od stopnia złożoności danego wynalazku.

W pierwszej fazie jednakże, podczas której obieramy dalszy sposób postępowania, potrzebujemy jedynie ogólnych informacji, jakiej dziedziny dotyczy wynalazek (elektrotechnika, mechanika i budowa maszyn, chemia, itd.). Następnie specjalista w danej dziedzinie skontaktuje się z Państwem w celu uzyskania dalszych informacji i omówienia kosztów.

W ciągu 3 miesięcy od dnia ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku osoby trzecie mogą zgłaszać w formie pisemnej do Urzędu Patentowego uwagi co do okoliczności uniemożliwiających udzielenie patentu. Podstawę sprzeciwu stanowić może występowanie przynajmniej jednej z okoliczności wymienionych w § 21 ustawy patentowej (np. brak zdolności patentowej, niedozwolone rozszerzenie patentu).

Decyzję w sprawie sprzeciwu podejmuje Izba Patentowa, składająca się z przewodniczącego i dwóch członków. Od decyzji można się odwołać do Federalnego Sądu Patentowego, a w określonych przypadkach złożyć rewizję do Trybunału Federalnego. Po upływie 3 miesięcy każdy może wnieść wniosek o unieważnienie patentu do Federalnego Sądu Patentowego, o którym rozstrzyga zwykle Senat Unieważniający, składający się zwykle z dwóch prawników oraz trzech ekspertów technicznych.

W przeciwieństwie do postępowania w sprawie sprzeciwu, złożenie umotywowanego sprzeciwu wobec decyzji Urzędu Patentowego udzieleniu patentu powoduje opłaty. Odwołanie od orzeczenia Federalnego Sądu Patentowego należy wnieśc do Trybunału Federalnego.

Po wpłynięciu zgłoszenia wynalazku Urząd Patentowy bada, czy nie występują widoczne braki formalne, takie jak brak części dokumentów. W zależności od wskazania ubiegającego się na formularzu zgłoszeniowym, przeprowadzone zostaje następnie badanie patentów w bazach krajowych i zagranicznych bądź też postępowanie kontrolne. W przypadku postępowania kontrolnego ekspert Urzędu Patentowego posiadający odpowiednią wiedzę techniczną bada, czy spełnione zostały ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, zwłaszcza warunek nowości i poziomu wynalazczego. Szczególnie uważnie sprawdzane są przy tym zastrzeżenia patentowe, ponieważ to właśnie one definiują podstawowy zakres potencjalnej ochrony patentowej. W przypadku stwierdzenia braków lub usterek, Urząd Patentowy wzywa zgłaszającego do uzupełnienia zgłoszenia lub usunięcia usterek.

Procedurę kontroli wieńczy ogłoszenie o zgłoszeniu wynalazku (dokonywane po upływie 18 miesięcy od daty pierwszeństwa do uzyskania patentu) lub też odmowa udzielenia patentu. Udzielone patenty podlegają wpisowi do rejestru patentowego oraz ogłoszeniu w „Wiadomościach Urzędu Patentowego”.

Patent uzyskuje się zazwyczaj poprzez zgłoszenie wynalazku w Niemieckim Urzędzie Patentowym. Stosowny formularz wniosku o udzielenie patentu można znaleźć na stonie internetowej Niemieckiego Urzędu Patentowego (http://www.dpma.de). Oprócz wniosku należy również złożyć tzw. zastrzeżenia patentowe, opis wynalazku oraz skrót opisu w języku niemieckim. Zgłoszenie wynalazku powinno również zawierać rysunki, w celu lepszego zrozumienia wynalazku. Dokumenty te powinny uwzględniać kilka aspektów formalnych. Opis wynalazku, zastrzeżenia patentowe i skrót opisu powinny znajdować się na oddzielnym arkuszu, opatrzonym odpowiednim tytułem. Ponadto, jeżeli chodzi o stronę językową, można mówić o istnieniu niemalże odrębnego „żargonu patentowego”, który charakteryzuje się użyciem pewnych wyrażeń pełniących funkcję podziału tekstu. Przykładowo, w zastrzeżeniach patentowych często można spotkać zwrot „charakteryzuje się tym, że...”, który wprowadza opis wynalazku, przeciwstawiając go jednocześnie stanowi techniki. Sam opis wynalazku poprzedzony jest zwykle zwrotem „wynalazek dotyczy”, po czym w jednym zdaniu scharakteryzowane jest zastrzeżenie niezależne. Po nim przedstawiony jest stan techniki z uwzględnieniem już istniejących patentów. Po podstawowym opisie stanu techniki oraz przedstawieniu istniejących niedoskonałości, następuje przejście do zarysowania zadania, jakie ma spełniać wynalazek („u podstaw wynalazku leży zadanie...”). Na podstawie zastrzeżenia niezależnego opisane zostaje rozwiązanie mające spełniać to zadanie oraz korzyści płynące z wynalazku. Następnie przedstawione zostają zastrzeżenia zależne, a na koniec – na podstawie rysunków – szczegółowo wyjaśniony zostaje sam wynalazek.

Szczególną uwagę na użyte sformułowania należy zwrócić przy definiowaniu zastrzeżeń patentowych, zwłaszcza zastrzeżenia niezależnego. Zasadniczo wskazane jest użycie szerokich sformułowań, co uniemożliwi potencjalnym konkurentom zgłoszenie podobnego wynalazku, w którym dokonane zostały jedynie niewielkie zmiany. Z drugiej jednak strony, użycie zbyt szerokich sformułowań w zastrzeżeniach patentowych może prowadzić do ujęcia w nich nie tylko wynalazku, ale również elementów stanu techniki.

W Niemczech wynalazek powinnien zostać zgłoszony, zanim zostanie udostępniony do wiadomości powszechnej. Udostępnienie wynalazku do wiadomości powszechnej polega na przykład na udostępnieniu egzemplarzy tekstu przedstawiającego wynalazek osobom trzecim, które wystawiają, sprzedają lub promują podobne produkty. W związku z tym, udostępniając wynalazek, należy zawrzeć porozumienie o zachowaniu poufności. W takim porozumieniu wynalazek nie może być nazwany, ale mimo to powinnien on być opisany na tyle dokładnie, by porozumienie nie pozostawiało wątpliwości co do przedmiotu porozumienia.

Ujawnienie wynalazku osobom prywatnym jedynie w niektórych przypadkach jest równoznaczne z udostępnieniem do wiadomości powszechnej, jednakże zasadniczo wskazane jest utrzymanie wynalazku w tajemnicy. Jedynie w przypadku oczywistego nadużycia na niekorzyść zgłaszającego lub jego pełnomocnika zastosowanie ma przepis stanowiący, że udostępnienie wynalazku do powszechnej wiadomości w przeciągu 6 miesięcy od złożenia wniosku nie jest sprzeczne z prawem, przy czym spełnione muszą być dalsze warunki.

W niektórych krajach istnieje tzw. okres ulgowy (niem. Neuheitsschonfrist, ang. period of grace), w którym, przy spełnieniu określonych warunków, wynalazki mogą być udostępnianie do wiadomości powszechnej przed ich zgłoszeniem. W USA okres ulgowy wynosi rok czasu.

Nie istnieje na razie ani patent światowy ani przynajmniej patent europejski (chociaż takowy został zaproponowany w 1989 roku). Zgłaszający może jednak wystąpić o udzielenie patentu w wielu wybranych przez siebie krajach na mocy tzw. Układu o współpracy patentowej (PTC – Patent-Cooperation-Treaty).

Mimo międzynarodowych wysiłków, każdy patent obowiązuje jedynie na terenie kraju, w którym wynalazek został zgłoszony. Uzyskanie patentu w Niemczech chroni wynalazek jedynie na terenie Niemiec. Żeby ten sam wynalazek podlegał ochronie także w Anglii, konieczne jest uzyskanie patentu angielskiego, Układ o współpracy patentowej wprowadza jedynie udogodnienia w procedurze zgłaszania wynalazku.

Czas trwania patentu wynosi 20 lat od daty dokonania zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym. Warunkiem trwania patentu jest uiszczanie rocznych opłat patentowych.

Wyjątek stanowi tzw. uzupełniające świadectwo ochronne dla lekarstw, w przypadku którego po upływie okresu ochronnego można uzyskać dalszą ochronę na okres maksymalnie 5 lat, o ile spełnione są określone warunki.

Patentów udziela się zasadniczo na większość przedmiotów, aczkolwiek istnieją wyjątki. Zdolności patentowej nie posiadają (§ 1 ust. 2 ustawy patentowej) odkrycia, teorie naukowe i metody matematyczne, wytwory o charakterze jedynie estetycznym (zwykle możliwa jest ochrona wzorów zdobniczych), plany, zasady i metody dotyczące działalności umysłowej lub gospodarczej oraz gry, programy do maszyn cyfrowych (kwestia zdolności patentowej programów jest obecnie na nowo dyskutowana; prawo niemieckie przewiduje ochronę praw autorskich), jak również przedstawienie informacji (np. formularze, tabele, itd.). Patentów nie udziela się ponadto między innymi (§ 2 ustawy patentowej) na wynalazki, których wykorzystanie byłoby sprzeczne z dobrymi obyczajami, na odmiany roślin lub rasy zwierząt oraz biologiczne sposoby hodowli roślin lub zwierząt; nie dotyczy to mikrobiologicznych sposobów hodowli ani wytworów uzyskiwanych takimi sposobami.

Patenty mogą być jednakże udzielane na techniczne urządzenia w tych dziedzinach, z wyjątkiem urządzeń, których wykorzystanie byłoby sprzeczne z dobrymi obyczajami.

Patenty są udzielane na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania (§ 1 ust. 1 ustawy patentowej - Patentgesetz). Jedynie „wynalazki” posiadają zdolność patentową. Wynalazek jest technicznym rozwiązaniem technicznego problemu, które posiada poziom wynalazczy. Wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki (§ 3 ust. 1 ustawy patentowej). Stan techniki obejmuje wszystko to, co przed dniem zgłoszenia wynalazku zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób. Wynalazki nie mogą więc być udostępniane – zwłaszcza przez ich twórcę –do wiadomości powszechnej przed dniem zgłoszenia wynalazku.

Wynalazek musi wybiegać poza stan techniki, w takim stopniu, żeby posiadał tzw. poziom wynalazczy (§ 4 ustawy patentowej). Wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli nie wynika on dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki.

Wynalazek musi nadawać się do przemysłowego zastosowania (§ 5 ustawy patentowej). Ma to miejsce wówczas, jeżeli według wynalazku może być uzyskiwany wytwór lub wykorzystywany sposób w jakiejkolwiek działalności przemysłowej. Warunek ten ma szczególne znaczenie w dziedzinie medycyny terapeutycznej lub diagnostycznej; w pozostałych przypadkach warunek przemysłowego zastosowania jest zwykle spełniony.

Patent daje posiadaczowi patentu wyłączne prawo do korzystania z wynalazku w sposób zarobkowy lub zawodowy. Tym samym posiadacz patentu może zakazać osobie trzeciej korzystania z wynalazku w sposób zarobkowy lub zawodowy polegający na wytwarzaniu, używaniu, oferowaniu, wprowadzaniu do obrotu lub importowaniu dla tych celów produktu będącego przedmiotem wynalazku.

Nasza dotychczasowa praktyka pokazuje, że sprawy z zakresu prawa medialnego nie łatwo poddają się uogólnieniom, toteż w pierwszej kolejności musimy poznać kwestię, z którą Państwo się do nas zwracają. Dopiero wówczas jesteśmy w stanie podać Państwu szczegółowy wykaz dalszych informacji, które będą nam niezbędne. Prosimy o skontaktowanie się z nami.

„Prawo medialne” regulują przede wszystkim przepisy dotyczące mediów, takie jak ustawy prasowe poszczególnych landów, ustawy o radiofonii, umowy dotyczące radiofonii między landami, ustawa telekomunikacyjna, a także ustawa o wymianie informacji. W sprawach z zakresu „prawa medialnego” często zastosowanie znajdują również regulacje z dziedzin sąsiednich, takich jak prawo konkurencji, prawo autorskie, prawo znaków towarowych (ochrona tytułów), prawo wydawnicze, przepisy prawne dot. ochrony dzieci i młodzieży, itd.

Nie istnieje niemieckie prawo medialne jako samodzielna dziedzina prawa w formie jednej ustawy, czy też chociażby jednolitego systemu norm prawnych. Powstanie „prawa medialnego” wymógł w znacznym stopniu rozwój „nowych mediów” (modem, transmisja kablowa, itd.). „Prawo medialne” dotyczy branży medialnej, obejmuje jednak w równym stopniu media klasyczne, jak i „nowe”.

W celu zarejestrowania wybranej przez Państwa nazwy domeny, potrzebne nam będą następujące informacje:

• Nazwa domeny, łącznie z wybraną przez Państwa domeną pierwszego stopnia (np. .de, .com), a także ewentualne nazwy alternatywne.
• Imię, nazwisko i adres użytkownika domeny.
• Opis działalności użytkownika domeny (z reguły wystarczy jedno zdanie).
• W miarę możliwości – data zgłoszenia oraz rejestracji znaku towarowego oznaczonego taką samą lub podobną nazwą.
• Imię, nazwisko, adres oraz numer telefonu i faksu osoby, która będzie odpowiedzialna za zarządzanie domeną (administrator), a także osoby, która będzie odpowiedzialna za stronę techniczną (administrator techniczny).
• Ewentualne zlecenie przeprowadzenia badania nazw domen, znaków towarowych i nazw firm, a także możliwości zarejestrowania domeny jako znaku towarowego.

Przy wyborze nazwy domeny powinno się mieć na względzie przede wszystkim prawa osób trzecich. W tym celu zawsze należy sprawdzić dostępność danej domeny.

Z prawnego punktu widzenia zaleca się ponadto przeprowadzenie badania znaków towarowych i nazw firm w bazach krajowych i międzynarodowych w celu uniknięcia ewentualnego naruszenia znaku towarowego poprzez używanie domeny. Takie badanie powinno również obejmować nazwy podobne do wybranej przez nas nazwy domeny.

Jeżeli wszystkie trzy badania nie wykażą istnienia praw osób trzecich do nazwy, zaleca się jak najszybszą rejestrację domeny. Następnie należy sprawdzić, czy warto dodatkowo zarejestrować nazwę domeny jako znak towarowy.

Handel nazwami domen, czyli rejestracja – zwykle bez używania, kupno i sprzedaż domen, nie jest zabroniony.

Jednak niektórzy rejestrują domeny z myślą o mniej lub bardziej znanych firmach, znakach towarowych, itd., chcąc je następnie korzystnie sprzedać odpowiednim firmom. Taka procedura, zwana domain-grabbing, jest niezgodna z prawem, a firmy, których prawa zostają w ten sposób naruszone, mogą domagać się zaniechania używania danej domeny, bez uiszczania jakiejkolwiek opłaty.

Znak towarowy gwarantuje dodatkową ochronę w stosunku do osób trzecich, ponieważ w przeciwieństwie do domeny daje on prawo wyłączności (jednakże ograniczone terytorialnie). Jednak nie każde oznaczenie może być zgłoszone jako znak towarowy, a ponadto mogą już istnieć inne prawa do danego oznaczenia, przez co ochrona znaku towarowego staje się zbędna (np. w przypadku nazw przedsiębiorstw).

Rejestracja domeny w jednej z instytucji prywatnych nie prowadzi automatycznie do powstania wyłącznego prawa. Rejestracja domeny w DENIC (odpowiednik polskiego NASK) wywołuje wprawdzie pewne stany faktyczne (nazwa zostaje przydzielona i nie ma możliwości przyznania jej po raz drugi), ale nie wprowadza żadnych zmian do stanu prawnego w stosunku do osób trzecich. Jeżeli osoba trzecia posiada znak towarowy na dane określenie, może ona zakazać używania domeny.

Użytkowanie domeny może prowadzić do powstania ochrony prawnej znaku towarowego, ewentualnie w formie tzw. ochrony tytułu utworu. Oba te stany faktyczne różnią się jednakże znacznie:

• Ochrona prawna znaku towarowego powstaje w wyniku rejestracji znaku w danym kraju na konkretne usługi lub towary. Ochrona obowiązuje więc jedynie w krajach wymienionych we wniosku zgłoszeniowym. Domena jest dostępna albo na całym świecie, albo nigdzie.
• Jeżeli chodzi o samo nazewnictwo domen, nie istnieje niebezpieczeństwo zamiany lub podobieństwa. Jeżeli nazwa „iprecht” zarejestrowana została jako znak towarowy w niemieckim Urzędzie Patentowym, ochroną objęte są zasadniczo również podobne określenia i usługi. Zakres ochrony wynikający z zarejestrowania domeny jest znacznie węższy – strona trzecia może zarejestrować pojęcie, które tylko nieznacznie różni się od pojęcia już zarejestrowanego.
• Jeżeli znak towarowy nie jest używany, prawa z rejestracji znaku towarowego ulegają ograniczeniu. Nie dotyczy to domen.
• Znaki towarowe zgłaszane są dla określonych towarów lub usług, dzięki czemu ten sam znak towarowy może być zgłoszony dla dwóch różnych przedsiębiorstw i ich różnych produktów. Przykładowo, jeżeli inna firma zarejestruje znak towarowy „iprecht” dla rowerów, nie spowoduje to naruszenia znaku towarowego kancelarii BEUKENBERG. Nie jest to możliwe w przypadku domen – dwie różne firmy nie mogą posiadać tej samej domeny, nawet jeżeli ich działalność i lokalizacja są różne (to ostatnie ma znaczenie zwłaszcza w przypadku domen .com).

Przyjrzyjmy się na przykład wyborowi nazwy domeny dla kancelarii adwokackiej BEUKENBERG, w której partnerami są adwokaci Beukenberg, Weber, Lehr i Horak. Domena takiej kancelarii mogłaby być przykładowo nazwana „beukenberg.com”, „bwlh.de”, „bwlh.com”, itp. Można zastanowić się również nad przyjęciem nazwy „kancelaria-adwokacka-beukenberg.de” albo „kancelaria-beukenberg.de”, jednak takie nazwy są zazwyczaj mało praktyczne ze względu na ich długość. Przeciwny biegun stanowi nazwa „bwlh.de” – określenie krótkie i abstrakcyjne.

Niebagatelna część działalności danego przedsiębiorstwa może być zrealizowana za pomocą komputera przez internet. Wszystko wskazuje na to, że w przyszłości część ta będzie powiększać się o coraz to nowe czynności. Producenci, dystrybutorzy, usługodawcy, itp. będą mogli zaprezentować swoją ofertę w internecie, dzięki czemu będzie ona dostępna dla każdego, bez względu na czas i miejsce. E-commerce, zwany również B2B (business-to-business) stwarza możliwość wykorzystania nowych strategii informacyjnych, dystrybucyjnych i marketingowych. Nazwa i zawartość domeny z powodzeniem zastępują – przy znacznie mniejszym nakładzie finansowym – adres rzeczywisty. Nazwa domeny stanowi podstawowy aspekt jakiejkolwiek działalności w internecie.

Żeby znaleźć stronę internetową z naszego przykładu lub też żeby wysłać wiadomość elektroniczną do kancelarii BEUKENBERG, należy znać nazwę jej domeny internetowej. Z tego względu powinna ona być, podobnie jak nazwa firmy albo znak towarowy, charakterystyczna i łatwa do zapamiętania. Zwykle zaleca się stosowanie nazw krótkich. Szukając nazwy dla domeny trzeba ponadto uwzględnić następujące zasady:

• Nazwy znaków towarowych oraz firm, slogany reklamowe osób trzecich zasadniczo nie wchodzą w grę jako nazwa dla własnej domeny (warto przeprowadzić badanie znaków towarowych oraz nazw firm w bazach krajowych i międzynarodowych, pomagające wykluczyć ewentualną decyzję odmowy rejestracji z uwagi na istnienie praw wcześniejszych do nazw identycznych lub podobnych).
• Ze względu na (ciągle) niepewny stan prawny, należy unikać używania pojęć czysto gatunkowych, na przykład „adwokat.de”, „auto.de”, itd. Możliwa jest rejestracja domeny bez określenia jej zawartości, lub też zgłoszenie zawartości natury ogólnej.
• Korzystnym rozwiązaniem może okazać się wykorzystanie nazwy firmy, jej skróconych form, itp., pod warunkiem, że ich użytkownikiem nie jest strona trzecia. Zwykle można ustalić pozasądownie, która strona ma prawo użytkowania danej nazwy domeny. Zasadniczo zależy to od tego, kto może wykazać istnienie wcześniejszych praw do danej nazwy, a także od tego, jakie narodowości są uwikłane w spór (w pewnych sytuacjach możliwe są pewne wariacje nazwy domeny).
• Należy unikać używania nazw domen wprowadzających w błąd, sprzecznych z zasadami prawa konkurencji lub innymi dziedzinami prawa.
• Możliwe jest użycie określeń abstrakcyjnych, które umożliwiają w pewnym stopniu identyfikację usługi.
• Jeżeli dla wybranej nazwy domeny nie są dostępne wszystkie domeny pierwszego stopnia, konieczne może okazać się sprawdzenie domen już zarejestrowanych, ponieważ istnieje możliwość, że posiadacz domeny nabył prawa do danej domeny na drodze użytkowania. Jeżeli natomiast wszystkie domeny pierwszego stopnia są dostępne dla danej nazwy, warto rozważyć zarejestrowanie kilku domen, obejmujące w przypadku przedsiębiorstw niemieckich .de oraz .com, a także ewentualnie pozostałe domeny krajów niemieckojęzycznych (.ch, .at). Czasami warto również zarejestrować podobne domeny, tak by użytkownik, który nie pamięta dokładnej pisowni nazwy, miał możliwość znalezienia właściwego adresu.

Jeżeli wybrana przez nas nazwa domeny jest już zajęta, istnieją jeszcze inne możliwości. Można zdecydować się na nazwę nieznacznie zmienioną. W niektórych przypadkach wystarczy jedynie zmienić domenę pierwszego stopnia, o ile taka zmiana nie będzie naruszeniem praw posiadacza domeny o tej samej nazwie lub osób trzecich. Jeżeli oba powyższe rozwiązania zawiodą, można negocjować z posiadaczem domeny odnośnie jej „sprzedaży”. Obecny posiadacz domeny może także zrezygnować z dochodzenia praw do domeny.

Nazwa domeny to „elektroniczny” adres, dzięki któremu dany komputer może nawiązać komunikację przez internet z innym, określonym (posiadającym adres) komputerem. Nazwy domen mogą pełnić funkcję adresów dla poczty elektronicznej, stron internetowych, itd. W obrębie „www” (world wide web) wywołanie strony internetowej następuje za pomocą „http://www.iprecht.de”. HTTP to skrót od angielskiej nazwy HyperText Transfer Protocol, która definiuje protokół komunikacyjny (żeby komunikacja mogła mieć miejsce, niezbędne jest wzajemne „zrozumienie języka”, czyli jednolity protokół). Oznaczenie .de odnosi się do tak zwanej domeny pierwszego stopnia (Top Level Domain – TLD), a użycie tego oznaczenia w adresie prowadzi do nawiązania komunikacji z serwerem w Niemczech. Oprócz krajowych domen pierwszego stopnia (na przykład .at dla Austrii, .ch Szwajcarii, itd.), istnieją domeny rodzajowe, spośród których najbardziej znane to: .com – określająca przedsiębiorstwa komercyjne, .org – dla oznaczenia organizacji niekomercyjnych, .net – dla oferujących usługi internetowe, oraz .edu – dla jednostek edukacyjnych (zwłaszcza w USA). W naszym przykładzie domeny „iprecht” stanowi domenę drugiego stopnia (Second Level Domain) i wraz z domeną pierwszego stopnia tworzy cały adres internetowy. Adres dla poczty elektronicznej może w tym przypadku przybrać formę „horak@iprecht.de”, zaś adres strony internetowej – www.iprecht.de/index.htm. Ten ostatni stanowi pełen uniwersalny identyfikator zasobu (Uniform Resource Locater – URL), ponieważ rozszerzenie adresu o „index.htm” prowadzi do wskazania konkretnego pliku, który następnie zostaje wywołany na komputerze docelowym znajdującym się pod adresem „iprecht.de”. htm lub html określają „język” pliku o nazwie „index”. Na całym świecie istnieje tylko jedna domena o nazwie „iprecht.de” – nazwy domen są niepowtarzalne. Ale domena o nazwie „iprecht.com” może być wykorzystywana przez innego właściciela, podobnie jak „ip-recht.de”. Wystarczą najdrobniejsze zmiany chociażby jednego znaku lub domeny pierwszego stopnia, żeby powstał nowy – również niepowtarzalny w skali światowej – adres.